افزایش اطفال کار در کابل؛ شکایت از گسترش تکدی‌گری و دست فروشی کودکان

افزایش اطفال کار در کابل؛

شکایت از گسترش تکدی‌گری و دست فروشی کودکان

بریانیوز:(دوشنبه،۱۷ حمل ۱۴۰۵) کابل—شماری از تکسی‌رانان و دوکانداران در نقاط مختلف شهر کابل از افزایش چشم‌گیر حضور اطفال کار و خیابانی در جاده‌ها، چهارراهی‌ها و ایستگاه‌های شهری شکایت دارند. به گفته آنان، در ماه‌های اخیر شمار کودکانی که به تکدی‌گری، دست‌فروشی و یا جمع‌آوری زباله‌ها مشغول‌اند، به‌گونه بی‌سابقۀ افزایش یافته است. این شهروندان می‌گویند که حضور گسترده این اطفال نه‌تنها باعث ایجاد بی‌نظمی در جریان ترافیک و فعالیت‌های شهری شده، بلکه نگرانی‌های جدی در مورد امنیت، سلامت و آینده این کودکان نیز به‌وجود آورده است.

به باور آنان، بسیاری از این کودکان زیر سن قانونی بوده و در شرایط دشوار اقتصادی خانواده‌های‌شان مجبور به کار در خیابان‌ها شده‌اند. در همین حال، آگاهان مسائل اجتماعی و اقتصادی، عوامل مختلفی را در افزایش این پدیده دخیل می‌دانند. شماری از کارشناسان، بیکاری گسترده و نبود فرصت‌های شغلی را از عوامل اصلی می‌خوانند، در حالی‌که برخی دیگر، فقر شدید و کاهش سطح درآمد خانواده‌ها را دلیل اساسی این وضعیت عنوان می‌کنند.

 به گفته تحلیل‌گران اقتصادی، سیاست‌های اقتصادی ناکارآمد، محدودیت‌های بین‌المللی و عدم دسترسی به منابع مالی خارجی، از جمله عواملی‌اند که وضعیت معیشتی مردم را دشوارتر ساخته است. همچنان بازگشت مهاجران از کشورهای همسایه نیز فشار مضاعفی بر بازار کار و منابع محدود وارد کرده و باعث افزایش کار کودکان در شهر شده است.

در کنار این، نگرانی‌ها از پیامدهای درازمدت این وضعیت نیز افزایش یافته است. فعالان حقوق کودک هشدار می‌دهند که ادامه این روند می‌تواند به محرومیت گسترده اطفال از آموزش، رشد سالم و آینده روشن منجر شود.

بر بنیاد گزارش‌های یونیسف، کار کودکان در افغانستان عمدتاً ناشی از فقر، بی‌جاشدگی و بحران‌های اقتصادی است و هزاران کودک در معرض خطر محرومیت از آموزش و سوءاستفاده قرار دارند. این نهاد تأکید می‌کند که دسترسی به آموزش و حمایت‌های اجتماعی می‌تواند نقش کلیدی در کاهش این پدیده داشته باشد.

افزایش اطفال خیابانی در کابل را می‌توان نتیجه هم‌زمان چندین عامل ساختاری دانست: ضعف در سیاست‌گذاری اقتصادی، محدودیت‌های بین‌المللی، افزایش بیکاری و بازگشت گسترده مهاجران.

 در چنین شرایطی، خانواده‌ها برای بقا به استفاده از نیروی کار کودکان روی می‌آورند. از سوی دیگر، نبود سیستم‌های حمایتی مؤثر برای اقشار آسیب‌پذیر باعث شده تا این روند به‌صورت تصاعدی افزایش یابد. اگر برنامه‌های مشخص برای کاهش فقر، ایجاد فرصت‌های شغلی و حمایت از آموزش اطفال روی‌دست گرفته نشود، این پدیده می‌تواند به یک بحران اجتماعی عمیق‌تر در آینده شهر کابل تبدیل شود.