چرا در برابر حمله امریکا معیار دوگانه وجود دارد؟

چرا در برابر حمله امریکا معیار دوگانه وجود دارد؟

بریانیوز:(شنبه،۸ حمل۱۴۰۵) این موضوع به‌راستی جای تأمل و پرسش جدی دارد؛ گویی حافظۀ تاریخی انسان گاه چنان کمرنگ می‌شود که نزدیک‌ترین رویدادها نیز به فراموشی سپرده می‌شوند.

 تنها حدود ۲۵ سال پیش، زمانی‌که پیمان نظامی ناتو به رهبری ایالات متحدۀ امریکا به بهانۀ مبارزه با تروریزم و مواد مخدر به افغانستان این سرزمین مشترک و مادروطن افغان‌ها حمله نظامی کرد، صدها هزار نفر در نتیجه حملات هوایی و زمینی کشته و زخمی شدند و بخش‌های گستردۀ از زیرساخت‌های کشور ویران گردید. در طول حدود بیست سال حضور این نیروها، جامعه افغانستان با دگرگونی‌های عمیق در عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی و ارزشی مواجه شد و بسیاری این روند را به‌عنوان تضعیف هویت و باورهای بومی- دینی تلقی کردند.

در همین دوره، زندان‌هایی چون بگرام و گوانتانامو مملو از شهروندان افغان شد که به اتهام ارتباط با نهضت های آزادیبخش مخالف قوای متجاوز امریکا بازداشت گردیده بودند؛ در حالی‌که گزارش‌های متعدد از رفتارهای خشن، بازجویی‌های سخت و موارد نقض حقوق بشری نیز منتشر شد. این رویدادها، برای بخش بزرگی از جامعه، خاطرات تلخ و فراموش‌ناشدنی برجا گذاشت.

آنچه امروز محل بحث و انتقاد است، نوعی دوگانگی در موضع‌گیری برخی افراد و جریان‌هاست. شماری از کسانی که اکنون حملات امریکا و اسرائیل بر ایران را با صراحت محکوم می‌کنند و از مقاومت مردم آن کشور حمایت می‌نمایند، در آن زمان در برابر حضور اشغالگرانه و اقدامات نظامی امریکا و متحدانش در افغانستان، موضعی مشابه و روشن اتخاذ نکردند. حتی در مواردی، نه‌تنها سکوت اختیار شد، بلکه همکاری‌های امنیتی نیز با نیروهای خارجی صورت گرفت و برخی افراد، در برابر منافع سیاسی و اقتصادی، در کنار ساختارهای مورد حمایت آنان قرار گرفتند.

این پرسش به‌صورت جدی مطرح است که چرا معیارها در مواجهه با رویدادهای مشابه، یکسان نبوده است؟ اگر اصل، دفاع از استقلال، آزادی و حاکمیت ملی است، این اصل باید در همه‌جا و در برابر هر قدرتی، بدون مصلحت‌اندیشی‌های زودگذر و وابستگی‌های سیاسی، به‌گونۀ یکسان رعایت شود.

بدون تردید، حمله بر هر کشورمسلمان و مستقل از جمله ایران نقض اصول حقوق بین‌الملل و اقدامی محکوم است؛ اما انتظار می‌رود این محکومیت، بر پایۀ یک اصل ثابت و صادقانه باشد، نه بر اساس ملاحظات مقطعی. صداقت در موضع‌گیری زمانی معنا پیدا می‌کند که انسان در برابر تجاوز و بیعدالتی، چه در سرزمین خود و چه در سرزمین دیگران، یکسان و بی‌تبعیض ایستادگی کند.

در غیر آن، سکوت در برابر رنج خودی و فریاد در برابر رنج دیگران، بیش از آن‌که نشانۀ عدالت‌خواهی باشد، بازتابی از تناقض و معیارهای دوگانه است؛ و این همان نکتۀ است که امروز برای بسیاری، جای پرسش و شگفتی دارد.