عبدالوحد مؤحد؛ روایت حماسه، ایمان و شهادت در سنگر جهاد

عبدالوحد مؤحد؛ روایت حماسه، ایمان و شهادت در سنگر جهاد

به قلم: انجینر محمد ملا عرفانی

اولِ حمل، برابر است با چهل‌وپنجمین سالروز شهادت عبدالواحد مؤحد، قوماندان دلیر جهادیِ حزب اسلامی افغانستان در منطقه کهنه‌ده – نمازجای؛ مردی که نامش با غیرت، ایمان و ایستادگی در تاریخ این سرزمین گره خورده است.

عبدالواحد مئوحد در روستای کهنه‌ده، از مربوطات ولسوالی حصه اول کوهستان ولایت کاپیسا، دیده به جهان گشود. او در سال ۱۳۵۶ هجری خورشیدی از لیسه گلبهار فارغ گردید؛ اما رسالت او فراتر از مکتب و درس‌های رسمی بود. روح بیدار و ضمیر آگاهش او را به مسیر مبارزه و بیداری امت کشاند.

وی از جمله همرزمان صدیق و دلیرشهید استاد عبدالصبور فرید  به‌شمار می‌رفت و در شمار پیشگامان جهاد مسلحانه در این منطقه جایگاه خاصی داشت. مئوحد در سال ۱۳۵۵، به‌وسیله استاد نسیم سحر، به نهضت اسلامی پیوست و با عشقی سرشار در راه دعوت، ارشاد و بیدارسازی مردم گام نهاد. او در برابر حکومت‌های مستبد و رژیم کمونیستی وابسته به مسکو، و همچنان در برابر تجاوز ارتش سرخ شوروی، از هیچ‌گونه فداکاری و ایثار دریغ نورزید.

پس از کودتای ننگین هفت ثور و شدت‌یافتن سرکوب مردم مسلمان و اعضای نهضت اسلامی، مئوحد نه‌تنها مردم را به دفاع از دین، وطن و ارزش‌های اسلامی فرا می‌خواند، بلکه خود نیز به‌عنوان جوانی شجاع در خط مقدم نبرد حضور یافت. شرکت فعال او در عملیات‌های چریکی و مقاومت‌های مردانه، سبب شد تا به‌عنوان قوماندان این منطقه برگزیده شود؛ قوماندانی که با شجاعت، تدبیر و ایمان، الهام‌بخش رزمندگان بود.

او در عملیات‌های متعدد، از پاک‌سازی پوسته‌های دشمن گرفته تا مقابله با حملات بی‌رحمانه قوای کمونیستی و ارتش خون‌ریز شوروی، همواره پیشاپیش مجاهدین ایستاد و تا آخرین نفس از خاک و ناموس وطن دفاع کرد. در کمربند نساجی گلبهار و مناطق اطراف آن، نام او به‌عنوان نماد مقاومت و پایمردی در یادها ماندگار شد.

سرانجام در روز اول حمل سال ۱۳۶۰، هنگامی که کاروان‌های اکمالاتی رژیم مزدور و نیروهای شوروی از مسیر صیاد و ده‌باباعلی به‌سوی نساجی گلبهار در حرکت بودند، مجاهدین تحت رهبری استاد عبدالصبور فرید شهید در چندین نقطه بر دشمن یورش بردند. عبدالوآحد مئوحد نیز همراه با آمر نورحبیب و سایر رزمندگان اسلام، در منطقه توغک تا پناه‌خیل با دشمن درگیر شد.

در این نبرد حماسی، تنها در منطقۀ توغک یک عراده تانک و دو موتر زرهی دشمن منهدم و به آتش کشیده شد و مقدار قابل توجهی سلاح به‌دست مجاهدین افتاد. دشمن زخم‌خورده و درمانده، با قساوت تمام بر قریه‌ها، خانه‌های مردم و مواضع مجاهدین آتش گشود. در میان این آتش و خون، گلوله تانک دشمن پیکر این فرمانده دلاور را نشانه گرفت؛ عبدالوآحد مئوحد با بدنی مجروح اما روحی سرشار از ایمان، سرانجام جام شیرین شهادت را نوشید و به کاروان شهیدان پیوست.

پس از فروکش‌کردن آتش توپخانه و بمباران طیارات شوروی، مجاهدین به جمع‌آوری شهدا و رسیدگی به زخمیان پرداختند. در همان روز، مراسم تشییع پیکر این شهید والا‌مقام، به‌گونۀ ساده اما باشکوه، با حضور استاد عبدالصبور فرید( آمرعمومی جبهۀ الصبح) و همسنگرانش برگزار گردید و پیکر پاکش در روستای «تپه‌زار» ولسوالی حصه اول کوهستان به خاک سپرده شد.

یاد و نام عبدالوآحد مئوحد، این قهرمان نستوه و فرزند صادق میهن، همچون چراغی فروزان در دل تاریخ جهاد و مقاومت این سرزمین خواهد درخشید؛ مردی که با خون خویش، درس عزت، آزادی و ایمان را برای نسل‌های آینده نگاشت.

روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.