حبیب‌الرحمن حکمتیار: بخش‌های ناگفته از اختلافات پس از سقوط رژیم کمونیستی در کابل

حبیب‌الرحمن حکمتیار: بخش‌های ناگفته از اختلافات پس از سقوط رژیم کمونیستی در کابل

بریانیوز:(شنبه، ۲۳ حوت ۱۴۰۴) حبیب‌الرحمن حکمتیار برای توضیح تحولات گذشته پس از سقوط رژیم کمونیستی در کابل و بیان علل و عوامل اختلافات میان سران تنظیم‌های جهادی، همچنان گذشت‌ها و آنچه او موقف برحق حزب اسلامی در این حوادث می‌خواند، روز جمعه ۲۲ حوت مصادف با ۱۲ مارچ، در صفحهٔ فیس‌بوک خود در ادامهٔ نوشتهٔ قبلی‌اش، بخش‌هایی از کتاب «دسایس پنهان و چهره‌های عریان» تألیف گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی افغانستان، را منتشر کرده و به برخی بخش‌های ناگفته و دیگر رویدادهای گذشته اشاره کرده است.

به گفتهٔ او، در این نوشته آمده است که میان شورای ننگرهار و رهبران جهادی توافق شده بود تا زمانی که همهٔ رهبران در همان نشست بر سر تشکیل کابینه به توافق نرسند، به هیچ‌کس اجازه داده نشود محل جلسه را ترک کند. به گفتهٔ وی، مذاکرات آغاز شد و برهان‌الدین ربانی بار دیگر علاوه بر ریاست جمهوری، وزارت دفاع را نیز برای احمدشاه مسعود درخواست کرد که باعث طولانی شدن مذاکرات شد.

به نوشتهٔ او، در همین جریان استاد عبدالرب رسول سیاف تلاش داشت به بهانه‌ای از وضعیت محاصره خارج شود و به شورای ننگرهار گفته بود اجازه داده شود تا به کابل برود و انجینر مسعود را با خود بیاورد، زیرا به گفتهٔ وی ربانی بدون او نمی‌تواند تصمیم بگیرد. به گفتهٔ حکمتیار، شورای ننگرهار رفتن او را مشروط به موافقت رهبران کرد و با وجود این‌که چند بار نزد او آمده و اجازه گرفته بود، اما بازنگشت و در پغمان باقی ماند، در حالی که هیئت ننگرهار که همراه او بود دوباره برگشت.

در این نوشته همچنین آمده است که هم‌زمان با جریان مذاکرات در ننگرهار، مطابق طرح قبلی شورای نظار، جنگ علیه حزب اسلامی برای تصفیهٔ ولایت‌های پروان و کاپیسا از حضور نیروهای این حزب آغاز شد. به گفتهٔ حکمتیار، بر اساس اطلاعات آنان، در این جنگ قطعات جنرال فقیر و جنرال پهلوان رحیم از حزب جنبش نیز شرکت داشتند، هرچند جنرال عبدالرشید دوستم این موضوع را رد کرده بود.

او افزوده است که نیروها و مجاهدین حزب اسلامی مجبور شدند به سوی دارالامان عملیات انجام دهند و در جریان این عملیات چهل‌ستون و دارالامان تصرف شد و پیشروی نیروهای مقابل به سوی سروبی متوقف گردید. به گفتهٔ وی، ربانی از گزارش فتوحات در پروان و کاپیسا خوشحال بود و به هیئت صلح گفته بود که دیگر نیازی به مذاکرات بیشتر نیست و به زودی سروبی و سپس چهارآسیاب نیز فتح خواهد شد، اما پیشروی مجاهدین حزب اسلامی به سوی دارالامان و چهل‌ستون این وضعیت را تغییر داد.

در ادامهٔ این نوشته آمده است که سرانجام بر سر تشکیل کابینه توافق حاصل شد و برای وزارت‌های دفاع و داخله کمیسیون‌های مشترک تعیین گردید که سرپرستی آن‌ها بر عهدهٔ رئیس‌جمهور و صدراعظم باشد و از هر تنظیم دو وزیر انتخاب گردد. این توافقات در نشستی اعلام شد و جلسه پایان یافت.

به نوشتهٔ حکمتیار، ربانی به جای حرکت به سوی کابل به طرف پشاور رفت، اما پس از رسیدن به کابل، برخلاف معاهده وزیران کابینهٔ قبلی را برکنار نکرد و فرمان داد تا زمان برگزاری مراسم تحلیف کابینهٔ جدید در وظایف خود باقی بمانند. به گفتهٔ او، این اقدام شرط تازه‌ای بود که مانعی در برابر اجرای فوری معاهده ایجاد کرد. همچنین به گفتهٔ وی، نه صدارت تخلیه شد و نه پوسته‌های جنرالان کمونیست باقی‌مانده از رژیم پیشین از مسیر رفت‌وآمد آنان برداشته شد.

او نوشته است که پس از مدت طولانی و چندین درگیری، ربانی ناچار شد بپذیرد مراسم تحلیف در قلعهٔ حیدرخان برگزار شود و آغاز کار کابینهٔ جدید مورد توافق قرار گیرد.

حبیب‌الرحمن حکمتیار در ادامه با نقل از همان کتاب نوشته است که به دلیل نبود شرایط مناسب، جلسات کابینه صدارت در چهارآسیاب برگزار می‌شد و به گفتهٔ او نیروهای کمونیست در کابل و هم‌پیمانان آنان در میان ائتلافی‌ها تلاش می‌کردند این روند را مختل کنند.

به گفتهٔ او، از جمله اقدامات انجام‌شده این بود که به اعضای کابینه اجازه داده نمی‌شد از مسیرهای کوتاه بالاحصار یا چهل‌ستون به چهارآسیاب بروند و آنان مجبور بودند در صدارت جمع شوند و سپس از مسیر پلچرخی به چهارآسیاب حرکت کنند. به نوشتهٔ وی، هیئت‌های کابینه بارها از ربانی و مسعود خواستند این مسیرها باز شود، اما نتیجه‌ای حاصل نشد.

او همچنین نوشته است که یک‌بار اعضای کابینه در نزدیکی پلچرخی متوقف شدند و در برابر فرماندهی پوهنتون حربی برای چند ساعت زیر آفتاب نگه داشته شدند.

در این نوشته همچنین ادعا شده است که ادارهٔ خاد در روز برگزاری جلسهٔ کابینه در پارکینگ موترها طرح انفجار ماین را برنامه‌ریزی کرده بود که قرار بود هنگام خروج وزیران از جلسه اجرا شود. به گفتهٔ وی، انجینر محمدعارف، معاون خاد، بر این برنامه نظارت داشت و عامل انفجار همراه با مواد انفجاری در روز جلسه از بالاحصار عبور داده شد و سپس از نزدیکی تانک تیل لوگر با بس به سوی چهارآسیاب فرستاده شد.

تصویر بالا از محمد عارف سروری است از افراد نزدیک به احمدشامسعود و رییس اداره امنیت ملی در حکومت موقت استاد ربانی.

به گفتهٔ حکمتیار، آنان از این موضوع آگاه بودند و عامل انفجار در نزدیکی محل دستگیر شد. پس از آن هیئتی از اعضای کابینه برای تحقیق تعیین شد و گزارش تحقیقات و اعترافات متهم در همان جلسهٔ کابینه قرائت گردید.

در بخش دیگری از این نوشته آمده است که کابینه بودجهٔ سالانهٔ کشور را تصویب کرد و مطابق معاهده رئیس‌جمهور باید آن را تأیید می‌کرد یا ملاحظات خود را به‌صورت مکتوب ارائه می‌داد، اما به گفتهٔ وی این کار انجام نشد و در عوض در پول‌هایی که از روسیه می‌آمد تصرف صورت می‌گرفت.

به گفتهٔ حکمتیار، کابینه همچنین تصمیم گرفته بود که اسکناس‌های افغانی به جای مسکو در کشور دیگری چاپ شود؛ کشوری که اهداف استعماری در افغانستان نداشته باشد و بتواند این کار را با قیمت کمتر انجام دهد.

او نوشته است که وزارت مالیه در این زمینه با شرکت‌هایی از آلمان و انگلستان گفتگو کرد و با یکی از شرکت‌های آلمانی برای چاپ ۱۵۰۰ میلیارد افغانی در برابر هفت میلیون دلار توافق شد، اما به گفتهٔ وی استاد ربانی برخلاف تصمیم کابینه و معاهده، قرارداد جداگانه‌ای با مسکو امضا کرد که بر اساس آن برای چاپ ۷۰۰ میلیارد افغانی اسکناس کهنه، چهارده میلیون دلار به روسیه پرداخت می‌شد؛ قراردادی که به گفتهٔ او برای افغانستان پنج برابر گران‌تر تمام می‌شد.

او همچنین افزوده است که مطابق معاهده، قرارداد چاپ پول، انتقال و نگهداری آن و تمویل ادارات دولتی باید از طریق وزارت مالیه انجام می‌شد، اما به گفتهٔ وی بر اساس روابط خصوصی شورای نظار با مسکو، اسکناس‌های چاپ‌شده مستقیماً به بگرام منتقل و به احمدشاه مسعود سپرده می‌شد و سپس بخشی از آن به پنجشیر، بخشی به خاد، بخشی به وزارت دفاع و باقی آن به بانک انتقال می‌یافت.

حبیب‌الرحمن حکمتیار در پایان نوشتهٔ خود گفته است که این روایت‌ها ادامه دارد.