حبیب‌الرحمن حکمتیار: حکومتی که از رأی و مشورت مردم هراس دارد، اسلامی نیست

انجنیر حبیب الرحمن حکمتیار چهره شناخته‌شده حزب اسلامی در واکنش به متنی که به گفته او با جعل از آدرس گلبدین حکمتیار امیر حزب اسلامي در صفحات فیسبوک منتشر شده، نوشته است که هیچ‌کس حق ندارد علیه «حکومت اسلامی» جنگ برپا کند. او در پاسخ به این موضوع، دیدگاه خود را در چند محور مطرح کرده است.

بریانیوز- یکشنبه، ٤ اسد ١٤٠٥

به گفته او، نخست باید روشن شود که منظور از «حکومت اسلامی» چیست و آیا حکومت کنونی افغانستان واقعاً یک حکومت اسلامی است یا خیر. وی می‌گوید اگر این حکومت اسلامی است، چرا اصل شورا و مشورت که به باور او از اصول اساسی اسلام است، در آن رعایت نمی‌شود. او با اشاره به آیات قرآن می‌نویسد که مسلمانان باید امور خود را با مشورت پیش ببرند و می‌پرسد چرا در ساختار کنونی، شورا وجود ندارد، چرا با آموزش و تعلیم مخالفت می‌شود، چرا مردم در تصمیم‌گیری‌ها سهم ندارند، چرا تنها اعضای طالبان شایسته تصدی همه مسئولیت‌های حکومتی دانسته می‌شوند و چرا درباره بودجه و بیت‌المال شفافیت وجود ندارد. به باور او، پیامبر اسلام(ص) و خلفای راشدین اصل مشورت را رعایت می‌کردند و بیت‌المال را در انحصار خود نگه نمی‌داشتند.

حکمتیار سپس با مقایسه وضعیت کنونی با دوره جمهوری می‌نویسد که اگر نظام جمهوری به فساد متهم بود، اکنون چه تغییری ایجاد شده که زندگی مجلل برخی از اعضای طالبان پرسش‌برانگیز نباشد. او می‌افزاید که جامعه جهانی همان‌گونه که در زمان جمهوری میلیاردها دالر کمک می‌کرد، اکنون نیز به حکومت طالبان کمک می‌کند. به گفته او، دست‌کم در دوره جمهوری مردم می‌توانستند صدای خود را بلند کنند و برخی مقام‌ها را به دلیل فساد از وظیفه برکنار سازند، اما امروز حتی بیان نظر نیز می‌تواند با مجازات همراه باشد.

وی همچنین به موضوع مالیات اشاره کرده و می‌نویسد که طالبان در گذشته مالیات را حرام می‌دانستند و همین موضوع را یکی از دلایل ادامه جنگ علیه حکومت جمهوری عنوان می‌کردند، اما اکنون خود مالیات جمع‌آوری می‌کنند. او این پرسش را مطرح می‌کند که آیا تفسیر احکام دینی تا این اندازه می‌تواند بر اساس خواست و سلیقه افراد تغییر کند.

حبیب‌الرحمن حکمتیار در ادامه می‌نویسد که امر به معروف و نهی از منکر وظیفه همه مسلمانان است، نه تنها حکومت. او می‌گوید در بسیاری از کشورهای پیشرفته، همه شهروندان در جلوگیری از فساد و جرم نقش دارند و همین مشارکت عمومی باعث ثبات آن کشورها شده است.

به باور او، حکومتی که مردم را از مشارکت در تصمیم‌گیری‌ها و مشورت محروم کند، در حالی که اسلام بر اصل مشورت تأکید دارد، و تنها گروه خود را مرجع تعیین حلال و حرام یا اجرای امر به معروف و نهی از منکر بداند، از مسیر درست فاصله گرفته است.

او در ادامه می‌نویسد که اگر روزی مردم علیه چنین حکومتی اقدام کنند، آن حکومت نتیجه انتخاب‌های خود را خواهد دید؛ انتخابی که به گفته او بر پایه انحصار قدرت و تقسیم مردم به «خودی» و «دیگری» استوار شده است.

وی می‌افزاید هرگاه مردم به خودی و غیرخودی تقسیم شوند، در روزهای دشوار در کنار حکومت نخواهند ایستاد و این وضعیت می‌تواند همان سرنوشتی را رقم بزند که حکومت‌های پیشین نیز با آن روبه‌رو شدند.

حکمتیار همچنین می‌گوید همه مردم افغانستان، چه عضو احزاب باشند و چه نباشند، رویکرد طالبان را مشاهده می‌کنند؛ رویکردی که حتی آنان را شایسته یک مشورت ساده در تصمیم‌گیری‌ها نمی‌داند. او می‌پرسد که در چنین شرایطی چرا مردم باید در روزهای سخت، هزینه و بار حکومت را بر دوش بکشند.

به گفته او، طالبان خود می‌توانند عمر حکومت‌شان را کوتاه یا طولانی کنند و این موضوع به نوع انتخاب و عملکردشان بستگی دارد. او تأکید می‌کند که همه شهروندان افغانستان خواهان سهم‌گیری در آینده کشور و جلوگیری از تصمیم‌هایی هستند که به ضعف افغانستان منجر می‌شود و این احساس تنها متعلق به یک فرد یا گروه نیست.

حبیب‌الرحمن حکمتیار در پایان تأکید می‌کند که تنها راه حل، مراجعه به رأی مردم و تصمیم نمایندگان منتخب آنان است. به باور او، نمایندگان منتخب مردم بهترین تصمیم را خواهند گرفت و همه نیز آن را خواهند پذیرفت. او در پایان می‌نویسد: «کسی که از رأی و تصمیم مردم مسلمان و نمایندگان منتخب کشورش می‌ترسد، شعارهایش دروغ است.»