محکومیت جنگ آمریکا بر ایران و سکوت در برابر تجاوز ناتو به افغانستان

واکنش متناقض فعالان افغان:

محکومیت جنگ آمریکا بر ایران و سکوت در برابر تجاوز ناتو به افغانستان

بریانیوز:(سه شنبه،۱۹حوت۱۴۰۴) پس از آغاز حملات آمریکا بر ایران، شماری از فعالان سیاسی و کاربران شبکه‌های اجتماعی افغان این جنگ را غیرقانونی خوانده و به صراحت محکوم کردند. بسیاری از این کاربران که اغلب جوان هستند و سابقه تحصیل یا فعالیت در نهادها و انجمن‌های وابسته به ایران را دارند، در انتشار اخبار و مطالب مرتبط با ایران کاملاً همسو با دیدگاه‌های تهران عمل کرده و جنگ فعلی را «نبرد حق و باطل» و مواجهه جبهه کفر با اسلام می‌دانند.

با این حال، نکته قابل توجه این است که همین فعالان سیاسی و گروه‌ها در گذشته، زمانی که کشور خودشان هدف تجاوز نظامی پیمان ناتو به رهبری آمریکا و بریتانیا قرار گرفت، واکنش مشابهی نداشتند. در جریان اشغال افغانستان، هزاران شهروند افغان کشته و زخمی شدند، صدها نفر در زندان‌های آمریکایی شکنجه و مورد سوءاستفاده قرار گرفتند و بسیاری از ارزش‌ها و مقدسات ملی و اسلامی زیر پا گذاشته شد. با وجود این، این فعالان سیاسی هیچ یک حمله ناتو و آمریکا به افغانستان را غیرقانونی یا تجاوز آشکار به حریم کشور ندانستند، آن را محکوم نکردند و حتی گاهی به عنوان اقدامی مشروع و قانونی توصیف کردند.

در مقابل، دستۀ دیگر ازفعالان سیاسی و کاربران شبکه‌های اجتماعی، ضمن محکوم کردن حمله آمریکا بر ایران و انتقاد از تجاوز به سرزمین‌های اسلامی، هم‌زمان عملکرد گذشته دولت ایران در حمایت از حملات پیمان نظامی ناتو بر افغانستان و عراق را نقد می‌کنند. آن‌ها تأکید می‌کنند که در سال ۲۰۰۱ میلادی، با وجود شعارهای ضدآمریکایی و «مرگ بر اسرائیل» که در داخل کشورایران سرداده می شد، دولت ایران به رهبری علی خامنۀ و در دوران ریاست جمهوری سید محمد خاتمی، از حمله نظامی پیمان ناتو به رهبری آمریکا و بریتانیا بر افغانستان حمایت کرد.

به گفته این کاربران، ایران گروه‌های مسلح تحت نفوذ خود و سایر گروه‌هایی که از نظر سیاسی و مذهبی در کنترلش بودند، دستور داد تا در جنگ علیه ملت افغانستان و عراق از نیروهای پیمان نظامی ناتو پشتیبانی کنند و به عنوان عساکر پیشمرگ و پیاده‌نظام در کنار آن‌ها عمل نمایند. نتیجه این همکاری، پاداش‌هایی همچون سهم در حکومت حامد کرزی، پول و محافظان مسلح برای سران گروه‌های همکار بود که تا پایان حکومت جمهوری از آن بهره‌مند شدند.

پس از سقوط طالبان و تغییر شرایط سیاسی، آمریکا به طور ناگهانی حمایت خود را از این گروه‌ها قطع کرد و بسیاری از رهبران و اعضای آن‌ها مجبور شدند به دلیل ترس از محاکمه ملت و عذاب وجدان، کشور را ترک کنند و اکنون در کشورهای مختلف زندگی سرگردان و ناپایداری دارند.

کاربران شبکه‌های اجتماعی بر این باورند که این تاریخچه نمونۀ از سرنوشت کسانی است که با اشغالگران و دشمنان کشور خود همکاری می‌کنند، به تجاوز بر آزادی و استقلال کشورشان مشروعیت می‌دهند و در پایان بازی قدرت تنها می‌مانند.

برخی کاربران و فعالان سیاسی در ادامه می‌پرسند: «چطور حمله آمریکا به ایران محکوم است و آن را تجاوز می‌خوانید، اما در برابر تجاوز پیمان ناتو به کشور خودتان سکوت کردید و مهر خاموشی بر لب زدید؟ چرا در جریان اشغال افغانستان بی‌تفاوت بودید و هیچ اقدام عملی برای دفاع از استقلال و آزادی کشور نکردید؟ آیا افغانستان آن زمان کشور اسلامی نبود؟ آیا مردمش مسلمان نبودند؟ مگر ملت افغان کشته نشد و منابع طبیعی و زیرساخت‌های کشور تخریب نشد؟ چرا در برابر کشور و سرزمین خودتان اینقدر بی‌احساس و بی‌تفاوت بودید؟ آیا این رویکرد با وطن‌دوستی و ارزش‌ها و منافع ملی و اسلامی همخوانی دارد؟»